Norbert Mika

ur. 1961 w Raciborzu – historyk-mediewista. W 1988 ukończył Wydział Filozoficzno-Historyczny UJ, a w 2000 Kolegium Zarządzania Akademii Ekonomicznej w Katowicach. W 2006 na UŚ obronił pracę doktorską. Zajmuje się dziejami Raciborza. Dyrektor Gimnazjum nr 3 im. Augustyna Weltzla w Raciborzu. 2002–2006 - przewodniczący Komisji Oświaty, Kultury, Sportu i rekreacji Rady Powiatu Raciborskiego. 2006-2010 - przewodniczący Rady Powiatu Raciborskiego. Obecnie - członek Zarządu Powiatu Raciborskiego. więcej

Biografia

Urodzony 25 maja 1961 r. w Raciborzu. W 1976 roku ukończył Szkołę Podstawową Nr 8 im. Janusza Kusocińskiego, a w 1981 roku Liceum Ekonomiczne w Raciborzu. Następnie pracował w Przedsiębiorstwie Przetwórstwa Spożywczego „Prodryn” w Raciborzu, jako referent ds. analiz ekonomicznych. W 1988 r. ukończył studia z historii na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie i obronił pracę magisterską pt. „Walka o spadek po Babenbergach w latach 1246-1278”. Ukończył również studia podyplomowe z zarządzania oświatą i przedsiębiorczości na Akademii Ekonomicznej im. Karola Adamieckiego w Katowicach (2000). W 2006 r. uzyskał tytuł doktora nauk humanistycznych na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach, broniąc pracę pt. „Mieszko, książę raciborski, syn Władysława II Wygnańca”, która następnie czterokrotnie ukazała się drukiem.

Pracę zawodową, jako nauczyciel historii, rozpoczął w Szkole Podstawowej Nr 15 im. Jana III Sobieskiego w Raciborzu. Po trzech latach objął stanowisko wicedyrektora w tejże placówce. W 1993 roku zaczął pełnić funkcję dyrektora w Szkole Podstawowej Nr 18 im. Książąt Raciborskich w Raciborzu, kończąc z powodzeniem budowę tej najnowszej w mieście jednostki edukacyjnej wraz z nowoczesnym kompleksem sportowym. W 1999 roku objął stanowisko dyrektora Gimnazjum Nr 3 im. Augustyna Weltzla w Raciborzu, które sprawuje do dziś. Czynny działacz samorządowy, bezpartyjny. Jako radny Powiatu Raciborskiego, w latach 2002-2006, przewodniczył Komisji Oświaty, Kultury, Sportu i Rekreacji. W latach 2006-2010 pełnił funkcję przewodniczącego Rady Powiatu Raciborskiego, zaś w latach 2010-2014 – członka Zarządu Powiatu Raciborskiego. W tym czasie podejmował działania zmierzające do odbudowy zniszczonego w okresie II wojny światowej Zamku Piastowskiego w Raciborzu, zakończone pełnym sukcesem i renowacją tego średniowiecznego obiektu.

Za znaczące osiągnięcia na polu dydaktycznym, wychowawczym i społecznym został odznaczony przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej – Złotym Krzyżem Zasługi (1999), a także przez Ministra Edukacji Narodowej i Sportu – Medalem Komisji Edukacji Narodowej (2001). W uznaniu zasług w pracy z dziećmi i młodzieżą, Zarząd Wojewódzki Towarzystwa Przyjaciół Dzieci w Katowicach nadał mu w 2002 roku Odznakę „Przyjaciel Dziecka”. Odebrał ponadto dwie nagrody Ministra Edukacji Narodowej (1999, 2006), jedną – Śląskiego Kuratora Oświaty (2003), i pięć – Prezydenta Miasta Racibórz (1997, 1999, 2007, 2009, 2013). Jako osoba aktywna na polu naukowym i pisarskim, decyzją Starosty Raciborskiego w 2014 roku, został odznaczony nagrodą „Mieszka” i okolicznościową statuetką, lokalnym odpowiednikiem filmowego „Oscara”.

W latach 1983-2004 angażował się w działalność katolickiego ruchu Odnowy w Duchu Świętym, zaś w latach 1980-1989 działał w strukturach antykomunistycznej opozycji w Raciborzu i Krakowie. Z tego też powodu był inwigilowany i szykanowany. W oparciu o  zachowany materiał archiwalny, przechowywany w Instytucie Pamięci Narodowej – Oddział Katowice, z dnia 6.04.2006 roku, Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu nadała mu status pokrzywdzonego.